Судењето против Стојанче Јовановски отвора низа тешки прашања за институционалниот одговор на семејното насилство, но и за тоа колку навреме системот реагира кога насилството трае со години.
Според обвинението, случајот не е изолиран инцидент, туку долг период на физичко и психичко малтретирање кое кулминирало со трагичен исход. Насилството, како што се наведува, се случувало континуирано – и во домот и на јавни места, па дури и пред малолетното дете. Сведоштва и пријави постоеле, но очигледно не биле доволни за да спречат ескалација.
Особено вознемирувачки се наводите за настаните непосредно пред трагедијата. Обвинетиот, според обвинителството, ја нападнал жртвата, ѝ се заканувал и ја изложил на сериозен страв и несигурност. Наместо заштита, следувал нов бран насилство, што ја довело жената во состојба на психичка исцрпеност и безизлезност.
Овој случај повторно ја отвора дилемата – дали институциите навреме ги препознаваат сигналите на семејно насилство и дали преземаат доволно мерки за заштита на жртвите. Кога постојат пријави, сведоци и јасни индикации за насилство, а исходот сепак е трагичен, тогаш одговорноста не може да се бара само кај сторителот.
Судењето ќе треба да даде одговори за индивидуалната вина, но јавноста очекува и поширока слика – каде потфрлил системот и зошто насилството не било запрено навреме. Ова не е само правен случај, туку и општествен аларм дека механизмите за заштита мора да бидат поефикасни.
МОЖЕБИ ЌЕ ВЕ ИНТЕРЕСИРА:
