Кој верувал пред седум години дека животот на Здравко И. може да му се продолжи уште малку?
Имено, тој преживеал тежок срцев удар петнаесет години пред тој настан, а потоа добил дијабетес. На сето тоа му немало крај, бидејќи се востановена појава на камења во жолчката, но и слабост на бубрезите. Капката која тој ден ја прелила полната чаша била чир на желудникот, кој пукнал и искрварил. Животот на Здравко висел на конец.
Прогнозата на дежурните лекари во белградскиот Ургентен центар таа вечер била дека има 1% шанси да преживее. Следниот ден, поради сложеноста на здравствената состојба на пациентот, лекарите-професори ја отфрлиле операцијата како можност за решавање на дадениот проблем. Пациентот бил сместен на одделението за интензивна нега, во т.н „шок соба“.
Дека се наслутувал крајот на земениот живот на Здравко се гледало и од тоа што неговата сопруга заедно со синот и ќерката веќе утредента му нашле гроб во кој ќе биде погребан следниот ден.
Само зетот, ги тешел малку, а од друга страна сфаќајќи дека без Божја волја и дозвола нема смрт, рекол дека Здравко е уште жив и да не го оплакуваат и жив да го погребуваат.
Ќерката Јелена работела во манастирот Острог
Ќерката Јелена, која пред бракот поминала неколку месеци работејќи во манастирот Острог, сепак имала доверба во Божјата милост, па на својот татко му оставила мала пластифицирана икона на св. Василије Острошки со парче од неговата одежда. И видете чудо! Молитвите на членовите на семејството упатени до Севишниот Бог дале плод.
На денот на празнувањето на Св. Василија, здравствената состојба на Здравко нагло се подобрила, крварењето во стомакот за чудо престанало. Тој ден тој веднаш бил префрлен од „шок собата“ во болничка соба. Набргу потоа закрепнал, а за жал заборавил кој го извлекол од канџите на смртта, па на сите им кажал како преживеал бидејќи бил силен и имал голема волја за живот.
Но, дека во лагата се „куси нозе“ станало јасно по само неколку месеци, кога повторно му се слошило и завршил во болница. Но, се сетил дека Бог е главната надеж и помошник во најтешките ситуации и ја молел ќерката да донесе осветено масло во болницата, со кое се помазувал неколку пати на ден. И’ повторно Бог го помилувал со повторно излегување од болница.
И на крајот на краиштата, се прашуваме: зошто Бог на некои луѓе им го продолжува животот?
Можеме само да нагаѓаме. Една од можните причини е, се разбира, тоа што на оние што се на умирање им се дава уште една можност да ги видат своите животни гревови и споредните патишта за да извикаат кон нашиот милостив Господ и да го исчистат својот внатрешен паднат човек со солзи на покајание.
Друга причина може да бидат потребите на неговите ближни кои, преку своите молитви кон Бога, го молат ангелот на смртта уште да не дојде. Во тропарот на св. На Василије Острошки се вели: „Од младоста сцоја сиот себе си се дал на Бога…“
Конечно, секој нов ден е можност секој од нас искрено да се покае, да побара прошка од ближните, да им прости на сите што ни згрешиле.
Фото: Архива
МОЖЕБИ ЌЕ ВЕ ИНТЕРЕСИРА:
